Slider[Style1]

Style2

Style3[OneLeft]

Style3[OneRight]

Style4

Style5

Ομιλία της Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Φ. Γεννηματά στην παρουσίαση του βιβλίου του Ν. Σηφουνάκη «Ίμβρος – Τένεδος»


Είναι πραγματικά μεγάλη η χαρά και η συγκίνηση που μου προκαλεί η συμμετοχή μου σήμερα εδώ, στην παρουσίαση της πρόσφατης επανέκδοσης, μιας ιστορικής μελέτης, όπως αυτή την οποία υπογράφει ο Νίκος Σηφουνάκης.
Μιας μελέτης αφιερωμένης στη μνήμη τόπων ιστορικών.  Αφιερωμένη σε ανθρώπους που έγραψαν μια ιστορία πικρή, του ξεριζωμού, της προσφυγιάς, των ελπίδων και των διαψεύσεων.
Ο Ελληνισμός της Ίμβρου και της Τενέδου ζωντανεύει μέσα από την ιστορική αφήγηση, πόλεις και κοινότητες ξανασυναντούν στις σελίδες αυτού του βιβλίου τους παλαιούς κατοίκους.
Ο συγγραφέας
Για τον Νίκο Σηφουνάκη, η μελέτη της ιστορικής διαδρομής  και του παρελθόντος αυτών των δύο νησιών, αποτέλεσε ένα πολύχρονο προσωπικό στοίχημα.
Φαίνεται πως κουβαλά μέσα του όσα έζησε και ένιωσε το μακρινό 1988 όταν υπήρξε ο πρώτος Έλληνας πολιτικός που επισκέφθηκε την Ίμβρο και την Τένεδο μετά την προσάρτησή τους στην Τουρκία.
Το βιβλίο
Μετά την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου στα δυο αυτά  νησιά , γράφτηκε μία μελανή σελίδα για τον Ελληνισμό.
Δυο κομμάτια ελληνικής γης γίνονται αντικείμενο εδαφικών διευθετήσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και το δράμα του ξεριζωμού για χιλιάδες ψυχές έχει μόλις αρχίσει.
Ο Νίκος Σηφουνάκης ακολουθεί σπάνια ιστορικά τεκμήρια και πρωτότυπες πηγές πληροφόρησης.
Ξετυλίγει το νήμα της μαρτυρικής ιστορίας, με οδηγό και ιχνηλάτη τον τελευταίο Έλληνα Έπαρχο της περιοχής Ιωάννη Παπουτσιδάκι.
Η αφήγηση έχει έντονο συναισθηματικό φορτίο, διατηρώντας όμως ταυτόχρονα την αναγκαία ψύχραιμη ματιά της ιστορικής μελέτης.

Μέσα σε αυτό το βιβλίο, είναι ευδιάκριτα:
  • ο γνήσιος  πατριωτισμός,
  • η πίστη στις αξίες του ανθρωπισμού,
  • η επιμονή στην ανάγκη για συναδέλφωση των λαών
συμβάλλει δε το  βιβλίο στην  εξαγωγή συμπερασμάτων, χρήσιμων για το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου.

Αυτή είναι, τελικά, η υπεραξία τούτης της μελέτης: η Ιστορία έρχεται ξανά στο προσκήνιο:
  • αστοχίες,
  • παραλείψεις,
  • ολιγωρίες,
  • θρίαμβοι που κατέληξαν σε τραγωδίες,
  • επίπονοι συμβιβασμοί,
  • από τη συνθήκη των  Σεβρών  στη Λωζάνη.
Και όλα αυτά τα συζητούμε σήμερα, σε μια εποχή θυελλώδη και νεφελώδη, γεμάτη προκλήσεις και διαρκείς κινδύνους.

Ελληνοτουρκικά  
Με τις τουρκικές προκλήσεις να εντείνονται στο Αιγαίο και το θερμόμετρο του προσφυγικού να μένει στα ύψη, το Αιγαίο, αυτή η θάλασσα συνύπαρξης και συναδέλφωσης, γίνεται ξανά αδιάψευστος μάρτυρας του ανθρώπινου δράματος.
Η χώρα μας δοκιμάζεται στις διεθνείς της σχέσεις και πασχίζει να βρει τη χαμένη της αξιοπιστία.
Την ίδια ώρα, η ατζέντα των εθνικών θεμάτων παίρνει «φωτιά», με τον κ. Ερντογάν να μεταχειρίζεται τη χώρα μας ως τον βολικό στόχο.
Η Τουρκία μετά το δημοψήφισμα εξελίσσεται σε  έναν πολύ κακό γείτονα για όλες τις χώρες που γειτνιάζουν μαζί της.
Ανησυχούμε βαθύτατα για τον αυταρχισμό και τις αντιδημοκρατικές πρακτικές που αναπτύσσονται στο εσωτερικό της, πρακτικές εντελώς αντίθετες με τις ευρωπαϊκές αξίες.
Εμείς επιθυμούμε να υπάρχει δημοκρατία και σταθερότητα στην γειτονική χώρα. Θέλουμε μια Τουρκία που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ανησυχούμε όμως βαθύτατα και για τη συμπεριφορά της Τουρκίας στη διεθνή σκηνή.
Αμφισβητεί διεθνείς συνθήκες.
Περιφρονεί  το Διεθνές Δίκαιο.
Πρόσφατο παράδειγμα το Αγαθονήσι. Ελληνικό νησί για το οποίο ξαφνικά η  Τουρκία προβάλλει διεκδικήσεις!!!
Ο Τούρκος Πρόεδρος πρέπει να γνωρίζει ότι Τα σύνορά μας, τα σύνορα της Ευρωπαϊκής ένωσης είναι αδιαπραγμάτευτα.
Χρειάζεται ψυχραιμία, αποφασιστικότητα ομοψυχία  και εγρήγορση προκειμένου  η Ελλάδα να παραμείνει ασφαλής, έναντι κινδύνων και τυχόν απρόβλεπτων εξελίξεων.
Είμαστε σταθερά υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, στη βάση όμως των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει να υλοποιήσει, μετά τη συμφωνία  και απόφαση της ΕΕ το 1999 στο Ελσίνκι.
Η Τουρκία φαίνεται να έχει ξεχάσει αυτές τις  δεσμεύσεις που έχει αναλάβει στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής της πορείας, δημιουργώντας  η ίδια σοβαρά εμπόδια στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις.
Προσβλέπουμε στην αναγκαία κοινοτική αλληλεγγύη και έμπρακτη στήριξη απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις.
Πιστεύουμε  στην ανάγκη  φιλικών σχέσεων με τη γείτονα χώρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εφησυχάζουμε.
Οι δυο λαοί  μόνο μέσα από τη συνεργασία θα κερδίσουν.

Προσφυγικό
Πριν κλείσω, θα ήθελα να σταθώ στο προσφυγικό. Για το οποίο έχει  ιδιαίτερη σημασία η εξιστόρηση του αγώνα των συμπατριωτών μας, από την Ίμβρο και την Τένεδο ,που προσέφυγαν στη βοήθεια της Πατρίδας μετά την απώλεια των νησιών και των εστιών τους.
Ζούμε ξανά, γύρω μας, καθημερινά, τον ίδιο αγώνα, την ίδια αγωνία, στα πρόσωπα των συνανθρώπων μας που έχουν φθάσει πρόσφυγες στις ελληνικές ακτές και κάνουν τα πρώτα τους βήματα μακριά από τη φρίκη του πολέμου.
Σημαντικό ζήτημα η προστασία των ανθρώπων που κινδυνεύουν.
Ασπίδα των ανθρώπων η ειρήνη και η δημοκρατία αλλά η προστασία στην πράξη απαιτεί πρακτικές λύσεις και σχέδιο.
Αλληλεγγύη. Είναι το ζητούμενο. Δεν μπορεί να υπάρξει αλληλεγγύη χωρίς ρεαλισμό.
Και οφείλουμε να συζητήσουμε την αλληλεγγύη σε όλα τα επίπεδα. Για τους πρόσφυγες, για το εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τους λαούς που δοκιμάζονται.
Με αφορμή την προσφυγική κρίση, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, η Ένωση έδειξε δυο διαφορετικά πρόσωπα.
Στην αρχή, το «φιλάνθρωπο» της πρόσωπο. Η Ευρώπη υποδέχτηκε πρόσφυγες ως μια εξαίρεση από τον κανόνα. Χωρίς διαδικασίες, ξαφνιασμένη και οργανωτικά ανέτοιμη.
Στην συνέχεια όμως το πρόσωπο της Ευρώπης άλλαξε. Ο φόβος κυριάρχησε.
Αναγκαστήκαμε να τρέχουμε πίσω από τις εξελίξεις. Οι απαντήσεις μας είναι, μέχρι σήμερα,  αποσπασματικές, μη αποτελεσματικές  και ως εκ τούτου μη βιώσιμες.
Η συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας ουσιαστικά παρέδωσε τα κλειδιά του προσφυγικού στην Τουρκική ηγεσία.
Όσο αφορά την Ελλάδα στο φόντο του οικονομικού μας αδιεξόδου, ζούμε το ανθρωπιστικό δράμα χιλιάδων προσφύγων που πληρώνουν με δραματικό τίμημα, την ολιγωρία μιας ολόκληρης ηπείρου να τους δείξει αληθινή αλληλεγγύη.

Και η κυβερνητική ανεπάρκεια μας εκθέτει διεθνώς.
Αδιαφάνεια, ανικανότητα, αναλγησία από μία δήθεν… αριστερή κυβέρνηση με δεξιά… «αλλεργία» στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ξεκαθαρίσαμε από την πρώτη στιγμή στους Ευρωπαίους εταίρους μας, ότι τα βάρη πρέπει να αναληφθούν αναλογικά από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Δυστυχώς η Κυβέρνηση και σε αυτό το θέμα τα έδωσε όλα .

Δέχτηκε το κλείσιμο των βόρειων συνόρων μας και μια συμφωνία που ήδη δεν εφαρμόζεται από την Τουρκία.
Και το χειρότερο μετέτρεψε τα hotspots στα νησιά, από σταθμούς καταγραφής των προσφύγων σε κέντρα εγκατάστασης τους.
Με όλες τις επιπτώσεις που αυτό συνεπάγεται για την οικονομία και την κοινωνική ζωή των νησιών μας.
Και μάλιστα με άθλιες συνθήκες διαμονής και υγιεινής των προσφύγων.
Η Ελλάδα, και κάθε χώρα εισόδου, δεν μπορεί να διαχειριστεί μόνη της τις ροές.
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια διασφαλίζεται όχι μόνο με την υποδοχή αλλά και με την ένταξη.
Όσο δεν υπάρχουν αυτά, τα προβλήματα θα διαιωνίζονται.
Οι πρόσφυγες θα συνεχίζουν το ταξίδι τους.
Δεν πρόκειται απλώς για ένα θέμα αστυνομικής –συνοριακής διαχείρισης των προσφύγων.
Χρειαζόμαστε, κοινή μεταναστευτική πολιτική, κοινή πολιτική ασύλου και  μια κοινή Ευρωπαϊκή οπτική για το Κοινωνικό κράτος που θα προστατεύει από τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η προσφυγιά θέλει ανθρωπιά.
Οι Έλληνες απέδειξαν έμπρακτα και πρόσφατα ότι δεν ξεχνούν την Ιστορία. Το βιβλίο συμβάλει ακόμα περισσότερο σε αύτο.

Επιλογικά
Η Ιστορία δεν είναι Δικαστήριο απόδοσης ευθυνών ή μέσο δικαίωσης.
Η Ιστορία ένα μόνο σκοπό έχει: την αποκάλυψη και καταγραφή της αντικειμενικής, χωρίς χρώματα και δόγματα, αλήθειας.
Της αλήθειας που αναζητεί και εκθέτει ο μελετητής της δραματικής ιστορίας της Ίμβρου, της Τενέδου και των ξεριζωμένων κατοίκων των δύο νησιών.
Μιας αλήθειας σκληρής, συναισθηματικά φορτισμένης, με τη θλίψη του αποχωρισμού, την πίκρα της διάψευσης, την αγωνία για μια καλύτερη ζωή μακριά απ’ την πατρίδα.
Μιας αλήθειας που πρέπει να ειπωθεί, να γίνει κτήμα όλων και να διδάξει τις μελλοντικές γενιές και στις δυο πλευρές του Αιγαίου.
Εύχομαι ολόψυχα το βιβλίο του Νίκου Σηφουνάκη να είναι «καλοτάξιδο», σε νερά ήρεμα, όπως θέλουμε να είναι τα νερά του Αιγαίου Πελάγους που ο συγγραφέας τόσο πολύ αγαπά  και υπηρέτησε όλα αυτά τα χρόνια.
Σας ευχαριστώ.

«
Next
Νεότερη ανάρτηση
»
Previous
Παλαιότερη Ανάρτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αφήστε το σχόλιό σας


Top